వెండి పూల వాన

నెల్లిమర్ల - ఒక ప్రశాంత భావుకుడి కలలలోకం.
నెల్లిమర్ల - ఒక ఆనంద స్వాప్నికుడి వర్ణ చిత్రం.

ఖమ్మం జిల్లా లో కేరింతల మయం గా సాగిన నా బాల్యం నుంచి నేను వ్యక్తి గా రూపు దిద్దుకున్న వయసుకి నెల్లిమర్ల చేరాను. విజయనగరం నుంచి రద్దీ గా ఉండే పాలకొండ రోడ్ లో పది కిలోమీటర్ల దూరం లో ఉన్నఅందమైన బొమ్మరిల్లు లాంటి ఊరు ఇది. విజయనగరం నుంచి ఈ ఊరికి వెళ్ళే దారి కూడా పచ్చగా పొలాలతో, తోట లతో, పిల్ల కాలువలతో, పెద్ద పెద్ద కొండలతో అందంగా భూదేవి కి ఎర్ర అంచు (అవును, అక్కడ అంతా చక్కటి ఎర్ర మట్టి ) ఉన్న పచ్చటి చీర కట్టినట్టు గా ఉంటుంది. గంభీరం గా చుట్టూ నిలబడ్డ పర్వతాల మధ్య నెల్లిమర్ల - అమ్మ నాన్న చాటు పెరిగిన అమ్మాయిలా పొందిక గ ఉంటుంది. ఊరు మొత్తం ఒక వైపు పెద్ద కొండలు ఇంకొక వైపు రైలు పట్టాల మధ్య విస్తరించి ఉంటుంది. ఊరి మధ్యలో ఒకే ఒక మెయిన్ రోడ్. దాని చుట్టూ ఊరు కాలనీ ల్లాగా విడిపోయి కలిసి ఉంటుంది.

నెల్లిమర్ల ని ఆనుకుని ప్రవహిస్తుంది చంపావతి నది. ఆ నది లో నీళ్లు ఉద్ధృతం గా ఉండేది ఏడాది మొత్తం లో కొన్ని వారాలు మాత్రమే. కాని ఆ నది అంతర్వాహిని గా చుట్టూ పక్కల చాలా గ్రామాల బావులకి నీరు ఇస్తుంది. నెల్లిమర్ల ఊరికి చంపావతి నదికి మధ్య ఒక పెద్ద పచ్చిక బయలు ఉంది. ఊరిలో పెద్ద సభలు, ఆటలు నిర్వహించాలంటే చంపావతి తల్లి పాదాలని తాకుతున్న ఆ ఒడ్డుకి చేరాల్సిందే. నెల్లిమర్ల నుంచి పాలకొండ వెళ్ళే బస్ రూట్, కలకత్తా వెళ్ళే ట్రైన్ రూట్ అన్ని చంపావతి నది ని పలకరిస్తూ వెళ్ళాల్సిందే.

ఆ రోడ్ వంతెన దగ్గర నుంచుని, వచ్చే పోయే వాహనాలని పలకరిస్తూ కొంచెం పక్కన దిగువ లో ఉన్న పచ్చిక బయలులో కొద్ది సేపు తిరిగి ఇంటికి చేరడం నాకు ఉన్న వ్యాపకాలలో చాల ముఖ్యమైనది. రాత్రి అయితే ఆ పచ్చిక దగ్గర పెద్ద కాంతి ఏమి ఉండదు. కాని రోడ్ పక్కన ఉండే దీపాల కాంతి ఆ పచ్చిక బయలు మీద పది ఆ ప్రదేశం అంతా కెంపు ల్లాగా మెరుస్తూ ఉండేది. చంపావతి నదిలో నీరు లేని రోజుల్లో ఆ ఇసుక తిన్నెల మీద నా ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి ఎన్ని ఆటలు ఆడామో, ఎన్ని మాటలు చెప్పుకున్నామో లెక్కకు దొరకవు.

వెన్నెల రాత్రి లో చంపావతి ఇసుక తిన్నెల మీద ఆరబోసిన వెండి పూలని తన్మయత్వం తో చూస్తూ వంతెన మీద అలా ఆగిపోయిన క్షణాల్లో వెన్నెల వర్షం లో అప్పటికే తడిసిన కొండలన్నీ నా మీదకి లేత చలి గాలులని పంపేవి.

ఆ రోజుల్లో ఒక నాడు పేపర్ లో ఒక వార్త వచ్చింది - 'ఒక అంతరిక్ష అద్భుతం ప్రపంచం అంతా ఆవిష్కృతం అవుతుంది అని'. ఒక తోక చుక్క దాని శకలాలని విడుస్తోంది అని, ఆ దృశ్యం ఆకాశం లో గొప్ప అందాన్ని ఆవిష్కరిస్తోంది అని. అంటే స్వర్గం లో దేవతలు అంతా కలిసి దీపావళి చేసుకున్నట్టు ఉంటుంది అన్నమాట. ఆ వార్త వచ్చిన దగ్గర నుంచి నేను, నా ఫ్రెండ్స్ ఆ రోజు కోసం ఎదురు చూసాం. ఆకాశం ఆ రోజు ఇలా ఉంటుంది, అలా ఉంటుంది అని కలలు కన్నాం. సరిగ్గా ఆ రాత్రి గడిచి తెల్ల వారిన వెంటనే నాకు బీ. సి. ఏ. కోన్సేల్లింగ్ ఉంది. అది నా కెరీర్ కి చాల చాల ముఖ్యం. అయినా ఆ అంతరిక్ష అద్భుతం ముందు నాకు ఏవి పెద్ద గా అనిపించలేదు.

నలుగురు ఫ్రెండ్స్ అందరం గోనె పట్టాలు తీసుకుని సైకిళ్ళ మీద మా చంపావతి ఒడ్డున ఉన్న పచ్చిక బయలుకి వెళ్ళాము. గోనె పట్టాలు పరిచి అందరి తలలు దగ్గరగా ఉండేలా నలుగురం నాలుగు దిక్కుల వైపు కి పడుకుని ఆకాశాన్ని చూస్తున్నాం. ఏ దిక్కులో ఆ అద్భుతాలు మొదలు అయినా నలుగురికీ తెలుస్తుంది అని అలా పడుకున్నాం. ఆకాశం వంక చూస్తూనే చదువులు, ఉద్యోగాలు అన్నిటి గురించి చాలా చాలా మాట్లాడుకున్నాం. కొద్ది సేపు ఒక్కొక్కరు వాళ్ళకి తెలిసిన అద్భుతమైన విషయాలు చెప్పాము. అర్ధ రాత్రి నుంచి ఒక్కొక్క సారి ఆకాశం నుంచి కొన్ని చుక్కలు రాలినట్టు కనిపించడం మొదలయ్యింది. మేము విష్ణు చక్రం వెలుగుల లాంటి అద్భుతం కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాం. గంటలు గడుస్తున్నాయి. అప్పుడు ఒకటి ఇప్పుడొకటి చుక్కలు వెలుగులు విరజిమ్మి మాయం అవుతున్నాయి. కాని పూర్తి అద్భుతం చూడలేదు. పొగ మంచు సన్నగా మా మీద రాలుతోంది. అంతా తడిసి పోయాము. కాని ఫ్రెండ్స్ అందరం రాత్రి అంతా మేలుకుని ఆ పచ్చిక లో పడుకుని మాట్లాడుతూ నక్షత్రపు పూలని విచ్చిన కన్నులతో చూడటం ఎంత గొప్ప అనుభూతి ? తెల్ల వారు ఝామున నాలుగు గంటలకి ఇంటికి బయలుదేరాము.

ఆ రోజు మేము అక్కడ ఆశించిన స్థాయి లో అంతరిక్ష అద్భుతాన్ని చూసి ఉండక పోవచ్చు. కాని ఈ రోజు హైదరాబాద్ నీరెండల్లో లాప్-టాప్ పట్టుకుని నడుస్తున్న ఈ క్షణాల్లో కూడా ఎప్పుడన్నా దాన్ని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటే నిజం గానే ఆ రోజు కురవని వెండి పూల వాన ఈ రోజు కురిసినట్టు గా , మనసు నిండా.

మనసున మల్లెల మాలలూగెనే ... కన్నుల వెన్నెల జోల పాడేనే.